వరాహస్వామి చేతిలో మరణించిన సోదరుడు హిరణ్యాక్షుని కోసం దుఃఖించిన హిరణ్యకశిపుడు ఘోర తపస్సు చేశాడు. బ్రహ్మ నుండి మరణం లేనట్లు అనిపించే వరం పొందాడు: మనిషి చేత గానీ మృగం చేత గానీ, లోపల గానీ బయట గానీ, పగలు గానీ రాత్రి గానీ, భూమిపై గానీ ఆకాశంలో గానీ, ఏ ఆయుధంతో గానీ, బ్రహ్మ సృష్టించిన ఏ ప్రాణి చేత గానీ మరణం లేదు.
తల్లి గర్భంలోనే నారాయణ నామం విన్న అతని కుమారుడు ప్రహ్లాదుడు విష్ణువునే ప్రేమించాడు. తండ్రి అతన్ని కొండల మీద నుండి తోయించాడు, ఏనుగులతో తొక్కించాడు, విషం పెట్టించాడు, అగ్నిలో వేయించాడు. ప్రతిసారీ బాలుడు హరినామం జపిస్తూ క్షేమంగా నిలిచాడు.
కోపోద్రిక్తుడైన హిరణ్యకశిపుడు "నీ విష్ణువు ఎక్కడ? ఈ స్తంభంలో ఉన్నాడా?" అని గర్జించాడు. "అంతటా ఉన్నాడు" అన్నాడు ప్రహ్లాదుడు. రాజు పిడికిలితో స్తంభాన్ని కొట్టాడు.
లోకాలు కంపించేలా గర్జిస్తూ స్తంభం చీలింది. ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడని రూపం వెలువడింది: మనిషీ కాదు సింహమూ కాదు, రెండూ కలిసిన, జ్వలించే, వేల భుజాల రూపం. అది సంధ్యా సమయం: పగలూ కాదు, రాత్రీ కాదు.
స్వామి హిరణ్యకశిపుని పట్టుకుని సభా ద్వారపు గడప మీదకు తీసుకువెళ్ళాడు: లోపలా కాదు, బయటా కాదు. తన తొడపై ఉంచుకున్నాడు: భూమీ కాదు, ఆకాశమూ కాదు. ఆయుధం కాని తన గోళ్ళతో దుష్టుని అంతం చేశాడు. బ్రహ్మ వరంలోని ప్రతి మాటా నిలిచింది.
జ్వలించే ఉగ్ర నృసింహుని సమీపించడానికి దేవతలు, లక్ష్మీదేవి సైతం సంకోచించారు. బ్రహ్మ బాల ప్రహ్లాదుని పంపాడు. అతను నమస్కరించి స్తుతించగానే స్వామి ఉగ్రత వాత్సల్యంగా కరిగిపోయింది. ప్రహ్లాదుని శిరస్సుపై చేయి ఉంచి, పక్కన లక్ష్మీదేవితో శరణాగత రక్షకుడైన లక్ష్మీనృసింహునిగా నిలిచాడు.
